Przeskocz do treści

Trądzik hormonalny – informacje i leczenie

tradzik-hormonalnyWystępujący u osób dorosłych trądzik często swoje przyczyny ma w zaburzeniach hormonalnych. Ten typ zmian rozpoznamy przede wszystkim po tym, że odporny jest na działanie antybiotyków, w tym także domowych, dostępnych bez recepty środków przeciwbakteryjnych. Za to prawdopodobnie krosty i grudki zmniejszać się będą szybciej pod wpływem środków działających wysuszająco. Trądzik hormonalny ma jednak różne przyczyny i konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki przez lekarza, aby dobrać skuteczny sposób leczenia.

Ze względu na wszechstronność pełnionych w organizmie funkcji zarówno kobiety mają w swoim ciele pewne dawki hormonów męskich, a mężczyźni – żeńskich. Zaburzenia ich równowagi powodować mogą różne problemy zdrowotne i objawiać się m. in. trądzikiem. Hormony, nie tylko płciowe, współdziałają za sobą dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu i psychiki. Łatwo jednak o rozchwianie równowagi tego precyzyjnego, złożonego układu.

Najczęstszą postacią trądziku hormonalnego jest trądzik androgenny, czyli spowodowany przez nadmiar męskich hormonów płciowych. Skóra produkuje nadmiar sebum, dlatego często przetłuszczają się również włosy, jednocześnie staje się grubsza. Charakterystyczne są grudki, krosty i zaskórniki na czole i skroniach, brodzie, szyi i plecach. Ta postać choroby przypominać może nasilony trądzik młodzieńczy. Jeśli nie wda się wtórna infekcja, np. na skutek rozdrapywania i wyciskania, wypryskom rzadko towarzyszy stan zapalny. Jeżeli wydostaje się z nich płyn, to jest raczej wodnisty. Temu rodzajowi trądziku towarzyszą często inne skutki nadmiaru androgenów – wypadanie włosów na głowie i ich nadmiar na ciele, w miejscach typowych dla owłosienia męskiego.

Trądzik estrogenny, czyli powodowany nadmiarem hormonów żeńskich, przybiera zazwyczaj postać trądziku różowatego. Pierwszym objawem przeważnie jest zaczerwienienie, potem pojawia się swędzenie i pieczenie połączone z wypryskami w postaci grudek. Usytuowane są w centralnej części twarzy – na policzkach, nosie, czole i brodzie, a także za uszami. U osób zmagających się z tą przypadłością przez dłuższy czas, charakterystyczne są zmiany guzkowe i nacieki zapalne, pokrywające często zaróżowioną skórę na nosie i w jego okolicach.

U kobiet często zmiany trądzikowe pojawiają się w okresie menopauzy albo okresowo zależnie od fazy cyklu hormonalnego, najczęściej przed miesiączką. Mogą być również wynikiem nadmiaru prolaktyny – innego żeńskiego hormonu, którego poziom fizjologicznie wzrasta w okresie laktacji, ostatnim etapie ciąży oraz w czasie podniecenia seksualnego. Nadmierne wytwarzanie prolaktyny wiąże się często też z hirsutyzmem, a jego przyczyną może być dysfunkcja przysadki mózgowej lub – częściej – niedoczynność tarczycy. Ten organ natomiast zawiaduje praktycznie całą gospodarką hormonalną i metabolizmem. U kobiet częściej niż u mężczyzn dochodzi do niedoczynności lub nadczynności tarczycy, a problemy te również mogą powodować zmiany na skórze.

Na zarówno chwilowe, jak i poważniejsze, wymagające długotrwałego leczenia zaburzenia hormonalne ogromny wpływ może mieć stres, niedobór snu, kontakt ze szkodliwymi substancjami. Z kolei wykwity skórne, szczególnie grudki, niezwiązane z infekcjami bakteryjnymi, mogą być również skutkiem nietolerancji pokarmowych czy innych schorzeń.

Leczenie trądziku hormonalnego wymaga zaadresowania jego przyczyny. Lekarz, do którego zwrócimy się z tym problemem, musi przeprowadzić lub zlecić dokładne badania, zaczynając od oznaczenia poziomów hormonów we krwi. Bez tego nie będzie możliwe rozpoczęcie skutecznej terapii. Zazwyczaj łączone są różne środki – regulujące zaburzenia leki hormonalne, miejscowe preparaty na skórę, antybiotyki w przypadku zakażenia bakteryjnego. Po zaleczeniu zmian pozostałości po nich - blizny, przebarwienia - pomogą zabiegi złuszczające, lub preparaty i tabletki a wyjątkowo ostra i oporna na leczenie postać zmian wymagać może leczenia retinoidami. Jeśli trądzik hormonalny okaże się być objawem poważnej choroby narządów wydzielania wewnętrznego, całe życie będziemy musieli być pod kontrolą lekarze endokrynologa lub ginekologa-endokrynologa.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *