Przeskocz do treści

Badanie – leczenie trądziku erytromycyną oraz tretinoinami

Zachęcam do zapoznania się z badaniami Postępy Dermatologii i Alergologii na temat leczenia trądziku erytromycyną oraz preparatami tretinoidowymi - pełne opracowanie  dostępne tu , jeżeli ktoś nie ma czasu na lekturę zamieszczam skrót.

 

Trądzik jest chorobą wieloczynnikową dotyczącą głównie młodych ludzi około wieku dojrzewania. Według niektórych autorów – w mniejszym lub większym stopniu – zmiany trądzikowe występują w przedziale wiekowym 11–30 lat u 100% osób. Zmiany chorobowe są zlokalizowane w okolicach obfitujących w gruczoły łojowe, na skórze twarzy, pleców i klatki piersiowej

Przyjmuje się, że w powstawaniu zmian trądzikowych odgrywają rolę cztery zasadnicze zjawiska:
1) zwiększona produkcja łoju,
2) zwiększone rogowacenie ujść mieszków włosowych prowadzące do zaczopowania ujść gruczołów łojowych, w następstwie
3) zwiększone zasiedlanie rozszerzonych przewodów gruczołów łojowych przez beztlenowe bakterie – Propionibacterium acnes,
4) rozwój nacieków zapalnych w otoczeniu gruczołów łojowych.

Chorych podzielono na 4 grupy:

• grupa 1. (20 pacjentów) – zastosowano monoterapię 4-procentową erytromycyną – płynem, raz dziennie po umyciu i delikatnym osuszeniu skóry,
• grupa 2. (20 chorych) wdrożono leczenie skojarzone: 4-procentową erytromycyną z 0,025-procentową tretinoiną – płynem, raz dziennie po umyciu i delikatnym osuszeniu skóry,
• grupa 3. (20 osób) włączono również leczenie skojarzone: 4-procentową erytromycyną z 0,025-procentową tretinoiną – płynem, raz dziennie po umyciu i delikatnym osuszeniu skóry, oraz 4-procentowym nadtlenkiem benzoilu – płyn aplikowany 2 min przed myciem, co 2. dzień.
W trakcie leczenia pacjenci nie stosowali innych leków miejscowych i ogólnych. Preparaty aplikowano przez 12 tyg.

 

Wyniki:

W badaniach wykonanych przed leczeniem obserwuje się brak statystycznie znamiennych różnic w liczbie zmian zapalnych u pacjentów we wszystkich trzech grupach.Przed terapią grupy nie różniły się między sobą, jeśli chodzi o występowanie zmian zapalnych. Podczas prowadzonego leczenia zmiany zapalne we wszystkich badanych grupach się zmniejszyły (p < 0,001). W grupie 1. znamienne zmniejszenie liczby zmian zapalnych wystąpiło już po 28 dniach kuracji, a dalsze leczenie nie powodowało zmian w liczbie wyrzutów zapalnych. W 2. grupie pacjentów po 28 dniach nastąpiła statystycznie znamienna redukcja liczby zmian zapalnych, przy czym dalsze leczenie powodowało statystycznie znamienne dalsze zmniejszanie się liczby tych zmian. [...]

Analiza wskaźników względnych obliczanych w 84. dniu w odniesieniu do badania przed leczeniem wykazuje, że najmniejszy odsetek zmian zarówno zapalnych, jak i niezapalnych obserwuje się w grupie 2., w której odnotowano również 2 przypadki (10%) całkowitego wyleczenia. Największy odsetek zmian pozostał w grupie 1. (57,4%).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *